گفتگو با “امین قادری فر” به بهانه تئاتر “نقش پنهان گناه” Reviewed by Momizat on . در گفت و گو با کارگردان جوان دزفول امین قادری فر: هدف ما سربلندی دزفول در عرصه تئاتر است [caption id="attachment_4196" align="alignnone" width="361"] امین قادری در گفت و گو با کارگردان جوان دزفول امین قادری فر: هدف ما سربلندی دزفول در عرصه تئاتر است [caption id="attachment_4196" align="alignnone" width="361"] امین قادری Rating: 0
شما اینجا هستید: خانه » بخش های هنری » تئاتر » گفتگو با “امین قادری فر” به بهانه تئاتر “نقش پنهان گناه”

گفتگو با “امین قادری فر” به بهانه تئاتر “نقش پنهان گناه”

در گفت و گو با کارگردان جوان دزفول

امین قادری فر: هدف ما سربلندی دزفول در عرصه تئاتر است

امین قادری فر

امین قادری فر

رویا رجبی – هنردز: برای رفتن و ماندن در هنری که بی مهری ها شیرینی اش را تلخ کرده دودل است، اما دل نمی کند از هنر. دل دل می کند برای رسیدن به روزی که اندکی فقط اندکی از محبت های دنیا نصیب زحمت هایش شود، نه برای خودنمایی و فخرفروشی بلکه برای اینکه انگیزه ای شود تا هنر را تنها نگذارد. هنری که این روزها خیلی ها جایگاهش را نمی شناسند و اسم آن را برای بالا کشیدن و دست یابی به یک اسم و رسم به بازی گرفته اند. صحبت از «امین قادری فر» کارگردان جوان و خوش آتیه شهرستان دزفول است که در این سالها توانسته همانند اسمش امانت دار خوبی برای حفظ هنر کارگردانی و رسیدن آن به نقطه اوج باشد. هنرمندی که در مسیر پرپیچ و خم اهدافش هر چقدر سنگ اندازی شد، هر چقدر هم که بی مهری شد  اما از مهر وی نسبت به هنر کم نکرد که نکرد. شاید حتی هنر نیز به وی جفا کرده باشد اما مانده تا ثابت کند همیشه علاقه ۲ طرفه شرط عشق نیست. گاهی یک طرفه بودن و تا انتها رفتن لذتی دارد که در عشق ۲ طرفه وجود ندارد.

چندروزی می شد که  تصاویر تئاتر پلاتویی «نقش پنهان گناه» در سطح شهر توجه همگان را به خود جلب کرده بود و جمله (دیدن این نمایش برای افراد زیر ۱۸ سال توصیه نمی شود) در تیزرهای تبلیغاتی اش، اثری متفاوت و هیجان انگیز را برای مخاطب تداعی می کرد. نمایشی که حاصل ماه ها تلاش شبانه روزی گروهی جوان و خوش نام در عرصه هنر شهرستان بود. نمایشی که در بطن آن زحمت های زیادی نادیده گرفته شد و تلاش های فراوانی بدون پاسخ باقی ماند تا باز هم عدم حمایت ها و بی توجهی ها همانند کابوسی، خواب شیرین عده ای هنرمند را تلخ و زشت کند. هر چند این نمایش به پایان رسید اما موفقیت فراوان این پلاتو در جلب رضایت مخاطبان می تواند شروعی خوب برای ادامه روند ساخت این گونه تئاترها دردزفول باشد. تئاتری که به معنای واقعی  توانست اصول و ارزش های یک تئاتر حرفه ای و واقعی را به مردم هدیه کند. مردمی که سالهاست از اینگونه نمایش ها بی نصیب بوده اند. به گفت و گو با کارگردان «نقش پنهان گناه» نشسته ایم. جوانی که اعتقاد دارد هنر تمام زندگی اش را پر کرده است.

ورودت به عرصه هنر کارگردانی چگونه استارت خورد؟ دردوران دبیرستان با حضور به عنوان بازیگردر یک گروه تئاتر که برای جشنواره مدارس اندیمشک  باکارگردانی آقای رشیدپور آماده شده بود، درحدکاملا ابتدایی وارد عرصه شدم. سال بعد خودم کارگردانی یک اثر را برعهده گرفتم که البته بازهم درحدکاملا ابتدایی و صرفا مدیریت گروه بود. مدتی دراین عرصه حضور نداشتم تا اینکه دراهواز وآبادان نیز به صورت معمول وابتدایی حضورمجدد خود را اعلام کردم. سال ۸۱ به دزفول آمدم، در سال ۸۵ به عنوان تدارکات درگروه آقای نعناکار نمایش ماه منیر را اجراکردیم، یکسال بعد طراحی صحنه، لباس و دکور نمایش داغ آفتاب را عهده دارشدم تا اینکه در سال ۸۷ به صورت حرفه ای اولین فعالیت کارگردانی ام را شروع کردم.

چه فاکتورهایی را در خودت دیدی که می توانست تضمین کننده موفقیتت شود؟ می توان به جرات گفت من و سایردوستان دردزفول کارگردانی را به صورت تجربی پیش برده ایم و بسیارمعدود هستندکسانی که دراین زمینه دارای مدارک دانشگاهی باشند. برای موفقیت درکارگردانی بجز علاقه باید دارای یک قدرت مدیریت بالابود تابتوان بدون بحث و جدل حرف خود را به کرسی نشاند و اقتدارلازم را ایجادکرد. بنده این توانایی را درخودم سراغ داشتم که بتوانم یک گروه را جمع کنم و با توجه به اینکه ازقبل فعالیت هایی مانند طراحی صحنه و لباس و نورپردازی را نیز درکارنامه داشتم آمادگی لازم برای مدیریت گروه را درخود پیدا کردم. اکنون نیزدر اکثرکارهایم طراحی صحنه و لباس و نورپردازی را برعهده می گیرم، از جمله درهمین پلاتو نقش پنهان گناه و یا درنمایش رقص خون سال گذشته که تمام بحث فنی و دکوراسیون کار برعهده خودم بود.

تاکنون چند اثررا کارگردانی کرده ای و کیفیت این آثار را چگونه ارزیابی می کنی؟ بنده کارگردانی بیش از ۱۴ اثر آیینی-مذهبی را در کارنامه دارم. کاری با عنوان «نجوای شام» استارت اهمیت من به کیفیت آثارم بود. ۲ سال پیش نیز نمایش عاشورایی «ظهر» درواقع اولین کارتئاتر عاشورایی ام بود. سال گذشته نیز نمایش «رقص خون» رادر کارنامه آثارم ثبت کردم که چه از نظرکیفی و چه از نظر استقبال موردتوجه مردم و حتی هنرمندان قرارگرفت.آخرین کار نیز پلاتو «نقش پنهان گناه » بانویسندگی دوست خوبم محمدرضاخردمند بودکه به طورکلی چارچوب متفاوتی نسبت به سایرآثارم دارد.

می توان به کارگردانی درشهرستان به عنوان یک منبع درامد نگاه کرد؟ بستگی دارد که شهرستان مورد نظر کجا باشد. دردزفول صرفا کارگردانی طنز می تواند درآمدزا باشد. یعنی اگر کسی توانایی داشته باشد که یک اکیپ را جمع و مدیریت کند و اصول کارگردانی را نیز بداند قطعا می تواند به درآمد خوبی ازاین راه برسد. مثلا اکنون طنزهایی مانند چوگته و گلونه و سایر طنزهایی که دراین چندسال به نمایش درآمده، درآمدی بالای صدمیلیون داشته اند.

به نظرشما دلیل موفقیت این طنزها چیست؟ این موضوع خاص شهرهای جنوبی است. ما اینجا برنامه های تفریحی بسیار اندکی داریم، مردم عمدتا غمگین و پراز دغدغه هستند، بنابراین به محض اینکه بدانند طنزی درحال اجرا است با اشتیاق به دیدن آن می روند بدون اینکه فکرکنند آیا این داستان طنز خروجی خوبی دارد؟ اصلا محتوای آن چه پیامی را می رساند؟ طنزخوب است اما طنزهایی مانند آثار آقایان مهران مدیری و غفوریان که طنزهایشان واقعی است، یعنی تمام واقعیت های اجتماعی را درقالب طنز بیان می کنند که هم درون مایه دارد و هم بشدت باعث خنده و شادی مردم می شود. ولی طنزهای دزفول در واقع «جنگ» هستند و یا طنزمحلی که صرفا مخصوص افراد دزفولی است، به طوری که اگر کسی بخواهد از یک شهرستان دیگر از این نمایش ها دیدن کند، متوجه لهجه نمی شود. طنزهای دزفول کم کم به سمت لودگی پیش می رود هرچند برخی مانند گلونه تاحدودی ازاین مسیر فاصله گرفته اند ولی باز به آرمان واقعی نرسیده اند. درواقع دردزفول ما دربحث نمایش تنها داریم به مقوله طنز توجه می کنیم.

به عنوان یک کارگردان وضعیت نمایش و تئاتر را در دزفول به لحاظ حمایت و امکانات چگونه ارزیابی می کنی؟شرایط اصلا راضی کننده نیست. تاچندسال پیش که گروه های هنری کمتری در شهرستان وجود داشت امکانات تاحدودی کافی به نظر می رسید اما دراین چندسال اخیر با توجه به تعدد گروه های هنری، کمبودامکانات به یک معضل بزرگ تبدیل شده است. سالن های تمرین محدود است به گونه ای که ما اکثرتمرین هایمان را در منزل دوستان انجام می دهیم و یا مکان هایی مانند مساجد را درنظر می گیریم که برای یک تمرین حرفه ای و اصولی اصلا مناسب نیست. عدم وجود یک سالن تئاتر استاندارد نیز مشکل بزرگی است. درحال حاضر مجتمع فرهنگی یک سالن همایش دارد که شاید از نظر ظاهری بعنوان یک سالن تئاتر پذیرفته شده باشد امادراصل درست نیست، به طوری که حتی قوس صندلی های موجود در این سالن به حدی است که برخی تماشاگران برای دیدن نمایش باید خم وراست شوند. درمجتمع فرهنگی اتاقی وجود دارد که دارای یک میزصدای حرفه ای است اما چندین سال است خاک می خورد. درواقع امکاناتی که داریم یا بسیارمحدود است و یا در اختیارمان قرار نمی گیرد. یک سالن سینما دردزفول داشتیم که بابی توجهی ازبین رفت، یکی هم در همین مجتمع فرهنگی داشتیم که بازهم بخاطرعدم دریافت بودجه و عدم تجهیزات تعطیل شد. دوستان یک فرهنگسرا در مدرس ساخته اند که از نظر موقعیت جغرافیایی به هیچ عنوان مورد پسند هنرمندان نیست. ای کاش هزینه ای که صرف ساخت این فرهنگسرا شده بود را در مناطق دیگری مانند بهاران و پیام آوران هزینه می کردند که از نظر دسترسی مناسب باشد.

پس برای کارگردانی و ادامه مسیر در دزفول با شرایط خیلی سختی مواجه هستید. ببینید من و سایر دوستان دردزفول به صورت تجربی درحال فعالیت هستیم، لازم است چنداستاد باتجربه  در این زمینه درکنارما باشند. اما این افراد یا دردزفول وجود ندارند و یا اگرهم وجود دارد به این مساله توجهی نمی کنند. در دزفول کلاس تئاتر یا کارگردانی بصورت حرفه ای وجود ندارد و ما مجبور هستیم باصرف هزینه های زیاد برای آموزش به اهواز یا تهران برویم. هرچقد هم که هزینه کنیم و حرفه ای تر آموزش ببینیم بازهم به دلیل کمبود امکانات برای ارائه یک کارخوب در مضیقه هستیم. کمبود حمایت ها و امکانات تاجایی است که حتی پیش آمده گوشی موبایلم را نیز فروخته ام تا اندکی از هزینه ها را تامین کنم.

با توجه به اینکه اداره ارشاد از محل فروش بلیت نمایش ها درآمد قابل توجهی به دست می آورد،آیا از سوی این اداره حمایت های لازم صورت می گیرد؟ اداره ارشاد صرفا دراین حد که یک سالن برای اجرا در اختیار ما بگذارد  تعامل می کند و یا هزینه های بسیار جزیی را تقبل می کند. اکنون با توجه به درآمدزایی طنزها و درصدی که اداره ارشاد دریافت می کند می توان گفت هزینه ساخت ۲ سالن را نیز به دست آورده درحالی که هیچ تغییری صورت نگرفته است. دراین چندسال حضورم در اداره ارشاد شاهد هستم که حتی باند، میکروفن و وسایل نورپردازی نیز تعویض نشده اند. پیش آمده که لامپ یک پروژکتور را خودم تهیه کرده ام. پس این درآمدی که از طریق نمایش ها نصیب اداره ارشاد می شود دقیقا درکجا هزینه می شود؟ نه سالنی اضافه شده و نه امکانات به حد مطلوب رسیده است. اگر تئاتر بازدهی مالی نداشت می توانستیم تا حدودی این بی توجهی ها را بپذیریم اما وقتی میدانیم واقعیت چیست دلمان می سوزد. هرچند آقای تاج به دلیل علاقه فراوانش به هنر و هنرمندان گاهی از جیب خود نیز هزینه می کند ولی ماراضی نیستیم چون باید یک منبع درآمد مستقل و مخصوص وجود داشته باشد که ما بتوانیم بدون استرس به فعالیت بپردازیم.

آیا این مشکلات در سایر شهرهای خوزستان نیز وجود دارد؟ خیر. همین اندیمشک را در نظر بگیرید.اندیمشک هرچند گروه های هنری خیلی کمی دارد اما از نظر امکانات در شرایط بسیار خوبی به سر می برد به طوری که اگر صد جشنواره استانی برگزار شود، اندیمشک در حدود نود درصد آنها حضور می یابد درحالی که سهم دزفول  به دلیل کمبود امکانات شاید دو یا سه جشنواره در سال است. با اینکه اندیمشک از نظر پتانسیل و کیفیت بسیار پایین تر از دزفول قرار دارد اما مسئولانش برای تئاتر و هنر این شهرستان  هرساله بودجه خاصی درنظر می گیرند. خب معلوم است که هیچ ذوقی برای هنرمند نمی ماند که بخواهد یک سال یا شش ماه از زندگی اش را صرف آموزش و تمرین کند، وقتی زحمت هایشان هیچ بازده مالی ندارد و هیچ امکاناتی دراختیارشان قرار داده نمی شود طبیعی است که انگیزه ای نمی ماند.

پلاتو «نقش پنهان گناه» این روزها حسابی غوغا کرد و مورد استقبال قرارگرفت، از چگونگی همکاریتان با آقای محمدرضا خردمند بگویید. ابتدا باید گریزی به چند نکته بزنم تا به این آشنایی برسم. در میان ارتباطات هنرمندان دزفولی شرایط خاصی وجود دارد. نمی خواهم واژه حسادت را به کار ببرم ولی احساس می کنم حرف و حدیث زیاد وجود دارد و برخی دوستی ها تنها در ظاهر است. در بین دوستان جا افتاده بود که امین قادری فر تنها در کارهای مذهبی برای ایام فاطمیه، ایام رمضان ومحرم  می تواند موفق باشد، به گونه ای که در نمایش های مذهبی یک برند محسوب شدم. چرا که دوستان، نمایش های عاشورایی و مذهبی را از مقوله تئاتر جدا می بینند و ادعا می کنند که این آثار در حد یک همایش و روضه خوانی است درحالی که واقعاً این تصور اشتباه است.  با محمدرضا خردمند به صورت کاملاً اتفاقی آشنا شدم، وی ۳ متن نمایش نامه را به بنده نشان داد که از بین آنها نمایش نقش پنهان گناه توجهم را به خود جلب کرد و اینگونه بود که همکاری ما آغاز شد که از این همکاری بسیار خوشحال و خوشنودم و تمایل دارم این همکاری با ایشان ادامه یابد. من کارگردانی نقش پنهان گناه را به عهده گرفتم نه بخاطر اینکه به دیگران چیزی را اثبات کنم، بلکه می خواستم توانایی ام را در زمینه کارگردانی تئاترهای خاص به خودم ثابت کنم.

امین قادری فر - هنردز

امین قادری فر در تمرینات تئاتر “نقش پنهان گناه”

چی شد که تصمیم گرفتید پلاتو را زیر نظر گروه «ستاره» به نماش درآورید؟ آیا شما خود دارای یک گروه هنری نیستید؟ دلیل عدم فعالیتم با گروه خودم این بود که تا چند ماه پیش انجمن نمایشی دردزفول وجود نداشت. بارها مدارک گروه را به اداره ارشاد بردم تا با ثبت اطلاعات گروه بتوانم فعالیت هایم را با گروه خودم پیش ببرم، اما هرزمان که برای گرفتن نتیجه مراجعه می کردم اعلام می کردند که مدارک گم شده است. این اتفاق چندین بار رخ داد درحالی که این مدارک اوراق دولتی بودند و هر کسی می توانست از آنها سواستفاده کند. هرچند تمام تلاشم را برای ثبت گروه انجام دادم اما با بی نظارتی و کم کاری دوستان تلاش هایم بی نتیجه ماند. از طرفی چون برای اجرا باید حتما زیر نظر یک گروه مجوز دار قرار می گرفتم، به خاطر علاقه فراوانم به کار، غرورم را کنار گذاشتم و به افراد زیادی رو زدم. هر گروهی به دلایل فراوان از همکاری طفره می رفت تا بالاخره با گروه هنری ستاره با مدیریت امیر خردمند به توافق رسیدیم. هرچند در این همکاری نیز اتفاقات تلخی رخ داد.

چه اتفاقات تلخی؟ توضیح دهید. زمانی که پوسترهای نمایش را آماده کردیم متوجه شدم که بخاطر اشتباه طراح، نام گروه هنری «ستاره» بر روی بیلبورد و پوسترها نوشته نشده در حالی که در لیستی که به طراح داده بودم تمام این موارد ذکر شده بود و این سهل انگاری صرفا از جانب طراح بود. بعد از آماده شدن این پوسترها که هزینه زیادی نیز برای آنها صرف شده بود نامه ای اعتراض آمیز به  اداره ارشاد رسیده بود که به من اجازه اجرا ندهند، چون نام گروه در تبلیغات ذکر نشده بود. این در حالی بود که همان روز، اجرای اول نمایش را پیش رو داشتیم. وقتی به انجمن نمایش احضار شدم گفتم من حاضرم با وجود هزینه های زیادی که کرده ام بیلبوردها و بنرها را پایین بیاورم و بعد از طراحی مجدد دوباره آنها را در سطح شهر نصب کنیم تا نام گروه که توسط طراح ذکر نشده بود، عنوان شود تا حسن نیت خودم را ثابت کنم در حالی که واقعاً من و آقای امیرخردمند در این خصوص صمیمانه صحبت کرده بودیم. بالاخره به هر زحمتی که بود آتش را فروکش کردیم و با تهیه و چاپ کاغذهای A3 برای ورودی پلاتو، نام گروه را  درآن ذکر کردیم. اما حرف من این است که، اگر بحث سابقه کاری است خب در مجوزی که اداره ارشاد می دهد نام گروه قید شده و همه می دانند که نمایش تحت نظر چه گروهی است. بنابراین اگر هدف سابقه کاری است پس چرا دنبال اسم می گردید؟ چرا حتی یکبار از چگونگی ایاب و ذهاب و مشکلات گروه پرسیده نشد؟ هر چند با وجود این بی مهری، ما تا حد امکان جبران کردیم چون دلمان نمی خواهد کسی را رنجیده کنیم به گونه ای که از آقای شاه آبادی درخواست کردیم برای انعکاس خبر تئاتر نقش پنهان گناه در روزنامه ها صرف نظر از اسم اعضای نمایش، تنها اسم گروه را ذکر کنند تا آن ماجرا جبران شود.

با وجود این مشکلات نقش پنهان گناه توانست به موفقیت بزرگی دست پیدا کند. دراین خصوص صحبت کنید. دلیل اصلی کسب موفقیت این است که تاکنون نمایشی با این سبک و سیاق در شهرستان وجود نداشته است. به گمانم در این چندسال شاید این چهارمین نمایشی باشد که در چارچوب تئاتر قرار گرفته و مطابق اصول بوده است. هر چند ۳ نمایشی که در گذشته بر روی صحنه رفته شاید صد مخاطب نیز نداشته اند. سالن پلاتوی ما ۲۵ نفر ظرفیت دارد یعنی در دوسانس فقط ۵۰ نفر می توانند تماشاگر باشند. از روز اول تاکنون که میانگین گرفته ایم می توان گفت بیش از ۵۰۰ نفر مخاطب داشته ایم که این جای خوشحالی دارد. ۸ ماه زمان صرف این کار شد، درسته که موفقیت های خیلی خوبی بدست آمده اما بازهم این افتخار برای مسئولان متولی است وافرادی که شبانه روز برای این نمایش زحمت کشیدند با وجود اتمام کار هیچ سودی عایدشان نشد. شاید از نظر استقبال فوق العاده بود اما از نظر حمایتی هیچ نتیجه مطلوبی نداشت. من و همکارانم تمام فکر و دغدغه امان سربلندی نام دزفول در عرصه تئاتر است. اگر در روزهای گذشته به سایت ایران تئاتر مراجعه کرده باشید، متوجه می شوید خبر پلاتو نقش پنهان گناه نسبت به سایر اخبار هنری شهرستان های مختلف در رتبه بسیار خوبی قراردارد و حتی بیشترین لینک بازدید را نیز به خود اختصاص داده است. تئاتر ما در تهران و استان های دیگر نمایش داده نشد اما بیشترین انعکاس را دربرداشت که این برای دزفول خیلی خوب است. همین امر به ما انرژی می دهد اما وقتی عدم حمایت ها را می بینم دوباره دلزده می شوم. این عدم توجه ها به گونه ای است که ما خجالت می کشیم از بازیگر و سایر عوامل فنی بخواهیم برای نمایش بعد نیز با ماهمکاری کنند. از سویی اگر بخواهیم افراد دیگری را جایگزین کنیم می طلبد که حداقل ۳ ماه با فردجدید تمرین کنیم که این غیرقابل قبول است. برای همین نقش پنهان گناه نیز چندین بار به دلایل مختلف تغییر بازیگر داشتیم و در هر جابه جایی مدت زیادی را صرف هماهنگی گروه با فرد جدید کردیم. شرایط واقعا سخت بود اما باعشق و علاقه مسیر را ادامه دادیم و خداروشکر مورد استقبال قرار گرفت.

گویا این استقبال تا جایی پیش رفت که مدت نمایش پلاتو تمدید نیز شد. بله.  قرار بود که تئاتر ما از ۳۰ دی تا ۱۴ بهمن بر روی صحنه برود چرا که آقای مستکین پوسترهای تئاتر جدید خود را برای تاریخ ۱۵ بهمن آماده کرده بود در حالی که ما از روز اول با توجه به اخذ مجوز از اداره ارشاد تا سی روز حق اجرا داشتیم، یک روز در یک گفتگو دوستانه با مدیر مجتمع فرهنگی به آقای شریف زاده گفتم با توجه به اینکه تبلیغات ما محدود بوده بعید می دانم که بیشتر از ۱۵ روز مورد استقبال قرار بگیرد که  واقعاً لطف خدا شامل حالمان شد و استقبال به گونه ای بود که حتی دوستان در ارشاد و مجتمع فرهنگی نیز اصرار بر تمدید زمان نمایش داشتند. هر چند برای این تمدید زمان نیز از سوی برخی دوستان سنگ اندازی صورت گرفت ولی خداروشکر حق به حقدار رسید.

امین قادری فر حال با اتمام «نقش پنهان گناه» چه برنامه هایی برای آینده در دستورکار دارد؟ دلم می خواهد به کارگردانی ادامه بدهم. حتی در حال حاضر ۳ نمایش نامه مردم پسند و جذاب دارم ولی بخاطر شرایط موجود دلم می خواهد قید این عشق و علاقه را بزنم و به قول معروف همرنگ جماعت شوم. چند روز پیش این صحبت را در اداره ارشاد نیز گفتم. می خواهم از این پس مانند بقیه باشم. چرا انقدر عذاب بکشم؟ بحث مالی و در آمد نیست بلکه این عدم حمایت ها بدجور من را رنجور کرده است. هر بار می گویم این کار آخر است و دیگر ادامه نمی دهم ولی به یکباره بازهم یک کار جدید را شروع می کنم. شاید به جرات می توانم بگویم پر تعداد ترین اکیپ هنری از آن من بوده است. پارسال در نمایش رقص خون اکیپم ۴۲ نفربود یعنی ۱۹ بازیگر و بقیه عوامل فنی بودند. سال قبل نمایش ظهر ۷۵ نفر تعداد اکیپم بود ولی سال به سال که جلو می روم کمبود امکانات باعث کم شدن این تعداد می شود، در گذشته تعداد اکیپم به ۱۰۰ نفر نیز رسیده بود ولی اکنون خیلی کم شده است. این چندماه که انجمن نمایش احیا شده مدارکم را جهت ثبت گروه ارسال کرده ام و اگر خدا بخواهد قصد داریم باز هم در جشنواره سال آینده نیز شرکت کنیم.

درباره نویسنده

تعداد نوشته ها : 1207

ارسال یک دیدگاه

بازگشت به بالا
دزفول ، شهرستان دزفول ، خوزستان ، هنردز ، هنر ، دز هنر ، دز ، استان خوزستان